وقتی سرور این بیت رو خوند تا پارسا حفظ کنه:
بزرگی گر به کام شیر در است
رو خطر کن ز کام شیر بجوی
تنم داغ شد و با هیجان تأییدش کردم. ولی وقتی خوند:
نیرزدعسل جان من زهر نیش
قناعت نکوتر به دوشاب خویش
زود گفتم خوب بسه دیگه پاشین جمع کنین.
نتیجه خیلی خیلی اخلاقی: سلام آقای جنتی!