فكر كنم براي همه حداقل يه بار اين اتفاق افتاده باشه كه روزي كه خيلي احساس خوشگلي بهشون دست داده يه جورايي اساسي حالشون گرفته شده باشه. من كه اينجور موقعها اصلا نميتونم خودم رو نگه دارم و در كمال بي شخصيتي به اوني كه حالش گرفته شده مي خندم. آخرين بارش هم وقتي بود كه يه پسر خيلي خوش تيپ با كمال تبختر و آخر ژست داشت از روبروم ميامد كه يه پاش رفت تو جوي و معلق شد و من با تمام وجود مي خواستم نخندم و نشد.همون روز هم به خودم گفتم جواب اين خنده امو يه روز مي گيرم و امروز همون روز بود كه بايد مي رفتيم مجلس ختم و از اون مجالسي كه فاميل بعد از سالها همديگه رو مي بينن و فقط خنده و شوخي و ياد خاطرات كردنه. چون صاحب عزا ها از فاميلاي سرور بودن و بعد از هفت سال قرار بود دوباره ببينمشون كلي براي خودم كلاس گذاشتم كه همه ذوق كنن از اينكه چه جواهر و لعبتي نصيب فاميلشون شده.
وقتي بلاخره با كلي تاخير به خونه اشون رسيدم و خواستم پياده شم يه صداي عجيب اومد و با كمال تاسف ديدم زيپ بارونيم در رفت. اگه كسي از اين بارونيهاي پشم شيشه دار شق و رق داشته باشه مي دونه بدون زيپ بودنشون يعني چي . كاري نميتونستم بكنم .ناچار پياده شدم كه پارسا رو كه خوابش برده بود بغل كنم. اينجا هم براي كامل شدن سناريو حتما بايد جويهاي خيابون وليعصر رو به ياد آورد. من پامو گذاشتم توي جوي و پارسا رو بلند كردم كه يه دفعه پام ليز خورد و دقيقا خوابيدم وسط جوي.
صحنه وحشتناكي بود. من پارسا به بغل با مانتوي باز و ترسيده از اينكه نكنه سر پارسا به جايي بخوره هي سعي مي كردم بلند شم ولي لجنها بهم اجازه نميداد.توي اين هير و وير ملت هم كه رد مي شدن فكر مي كردن من فيلم بازي مي كنم. تازه يه بچه هم رد شد و گفت اين زنه رو ! ديوونه است اينجا داره شنا مي كنه.
خوشبختانه اينجا بود كه باباي سرور عين سوپرمن پريد تو جوي و نجاتم داد ولي اين پايان ماجرا نبود.
پايان ماجرا و بدترين قسمتش وقتي بود كه فاميلاي سرور برام چندتا لباس آوردن كه لباساي خيسمو عوض كنم. خيلي حزن انگيز بود كه به جاي لباساي خودم بايد بلوز پولك دار زن دايي سرور و شلوار كشي زانو انداخته مادر سرور رو مي پوشيدم و با دمپايي مردونه پلاستيكي سفيد كلي وسط سالن رژه مي رفتم و با همه چاق سلامتي مي كردم. فقط اميدوارم گذاشته باشن به حساب اندوه فراوونم واينكه از شدت عزاداري نتونستم لباس مناسب بپوشم.
خدا كنه ديگه هيچوقت احساس خوشگلي نكنم.
