 |
||||
|
|
||||
|
فایده نداره. روزی هزار بار هم پیش خودت و بقیه از جایگاه زن دفاع کنی و بگی فرقی نمی کنه مهم اینه که آدم باشه بازم یه جاهایی مجبوری اقرار کنی تحت تاثیر محیطه که این حرفا رو می زنی.شایدم عادته.بچه که بودم مامانم همیشه می گفت من پیش دکتر زن نمی رم وبالطبع منم نمی رفتم.وقتی که باردار شدم چون باید تنها می رفتم دکتر ونمی تونستم هر دقیقه از این ور شهر برم اون ور شهر یه خانمی رو که دوستم معرفی کردو نزدیک خونه بود به عنوان دکتر انتخاب کردم.نتیجه اش این شد که من زایمان کردم و ایشون هنوز داشت خودشو به بیمارستان می رسوند.برای پسرم هم یه دکتر زن انتخاب کردم که بتونم راحت باشم و هر سؤالی دارم کامل جواب بگیرم(اصولا"خانمها زیاد حرف می زنندو با یه سؤال کلی از سؤالهای دیگه رو هم جواب می دن)اولش همه چی رو براه بود و راضی بودم پسرم هم چون اصولا"میونه اش با خانمها خیلی خوبه(به باباش رفته)راضی بود و هر دفعه کلی ذوق می کرد.چند روز پیش متوجه دوتا غده روی دست پسرم شدم که تا حالا ندیده بودم.زود به دکترش زنگ زدم و اون هم گفت چیزی نیست و مال واکسن سل است ولی اینقدر شل و بدون اطمینان گفت که من نگرانتر شدم و همون روز بردمش پیش یه دکتر دیگه که این بار مرد بود بعد از معاینه با چنان لحن محکمی گفت چیزی نیست که من اصلا" لازم ندیدم سؤال دیگه ای بکنم.علاوه بر این به من گفت پوشک بچه رو باز کنم که بعضی جاهاش رو هم معاینه کنه . کاری که تو این نه ماه دکتر قبلی یک بار هم نکرده بود.این شد که برای بار دوم به این نتیجه رسیدم که حداقل تو طبابت به مردها بیشتر اعتماد دارم.
|
|
|||
|
March 2003
|
||||
|
|
||||
